Weblog

We plaatsen hier regelmatig artikelen met uiteenlopende thema's, verschenen colums, leestips en andere relevante zaken. Wil je hierover meer weten of heb je een vraag, mail ons dan.

------------------------------------------------------------

Geplaatst op 24 oktober 2011

De meeste partners willen elkaar sparen. Door irritaties niet te uiten proberen ze een ruzie of de ander te kwetsen, te voorkomen. Op korte termijn lukt dit vaak, maar op lange termijn werkt dit veelal averechts. Onuitgesproken frustraties en irritaties die onder ‘het vloerkleed’ worden geveegd, verdwijnen niet en bepalen onbewust ons gedrag.

Wanneer er teveel ‘troep’ onder het vloerkleed ligt, struikelen we er vanzelf over. Soms volgt er een hevige ruzie en lijkt het een onbenullig voorval. We denken dan: “Waar gaat dit eigenlijk over?” Maar dit onbenullig voorval verwijst naar alle eerder weggemoffelde ‘troep’ onder het kleed.

Wij stimuleren partners om open en eerlijk te zijn naar elkaar. Open en eerlijk over hun gevoelens en gedachten. Hiervoor verstrekken we een effectieve opdracht: de weekclearing. Het is belangrijk om je niet te laten storen tijdens de weekclearing! Dus: telefoons enz. uit! Zorg dat jullie echt de aandacht voor elkaar hebben. Vinden jullie het moeilijk en een beetje vreemd om op deze manier met elkaar in gesprek te gaan, benoem dit dan naar je partner. Dan is daar alvast de lading wat van af.

1. Hoe kijk je terug op de afgelopen week? 

2. Wat vond je leuk aan de ander de afgelopen week? 

3. Wat vond je niet leuk aan de ander de afgelopen week? 

4. Heb je ergens spijt van wat je de afgelopen week hebt gedaan of juist niet hebt gedaan? 

5. Zit je nog iets dwars? 

6. Wat zit je nog meer dwars? 

7. Voel jij je nog verbonden met en veilig bij de ander? 

8. Welke behoeftes heb je voor de komende week? Wat heb je nodig van de ander? 

9. Is er nog iets niet gezegd, maar wat je toch kwijt wilt? Voel je nog boosheid, verdriet, schuld, schaamte, angst over iets wat je niet hebt genoemd of wilt benadrukken? 

10. Wat vond je van dit gesprek en wat raakte je het meest van wat de ander heeft gezegd? 

Geplaatst op 20 september 2011

Wil jij een intensere relatie met je partner?

Vrijwel alle stellen onder ons hebben terugkerende wrijvingen in hun relatie. Misschien denken we verschillend over het opvoeden van de kinderen, de uitgaven, de taakverdeling in het huishouden, de relatie met onze (schoon)familie of de hoeveelheid seks.

Het is soms pijnlijk om te zien hoe we jarenlang ruziën over dezelfde dingen. Een volgende keer nemen we ons voor om niet meer zo heftig te reageren of over ons heen te laten lopen. Maar als puntje bij paaltje komt, reageren we op exact dezelfde voorspelbare wijze als de vorige keer. We zitten gevangen in onze zelf gecreëerde, vastgeroeste, patronen. Deze kunnen we overigens onderscheiden in de volgende drie patronen:

1. Zoek de boef. In dit patroon wijzen we graag de ander als schuldige aan. Terwijl voor ruzies minimaal twee mensen nodig zijn.
2. De protespolka. Een van beide partners eist, duwt en trekt om een reactie bij de partner te ontlokken. Hierop trekt de ander zich steeds meer terug. De eisende partner reageert steeds wanhopiger, de terugtrekkende partner voelt zich daardoor steeds meer in een hoekje gedrukt.
3. Verstijf en vlucht. Beide partners trekken zich terug en leven op een onbewoond eiland. Dit is het gevaarlijkste patroon. Er wordt geen poging meer genomen om echt contact met de ander te zoeken. De liefde is in geen velden of wegen te bekennen. 

Als we in één van deze patronen terechtkomen voelen we ons vaak kwetsbaar en daardoor niet veilig in de relatie om onze diepere gevoelens met de ander te delen. Vaak zijn we zelfs bang dat de relatie uiteindelijk stuk zal lopen. Toch is het nodig om onze gevoelens te gaan delen als we de verbinding met de ander willen herstellen. 

Om deze patronen te doorbreken geven we een aantal tips:

• Zie het patroon als vijand en niet elkaar. Dat geeft ruimte om vriendelijker te reageren.
• Wees eerlijk over je gevoelens naar de ander: de angst dat je bang bent de ander te verliezen, dat je je overrompelt voelt, dat je onzeker van de ander wordt of je eenzaam en niet gesteund voelt in de relatie.
• Vraag naar elkaars gevoelens, wees nieuwsgierig naar wat erin de ander omgaat.
• Voor de eisende en prikkende partner; probeer je in te houden, geef de ander de ruimte om zijn zegje te doen. Voor de terugtrekkende partner: kom op, laat je zien! Kom over die drempel.
• Lees allebei het boek ‘Houd me vast’ van Dr. Sue Johnson (Isbn-9789021535982). Dan zullen jullie de patronen beter begrijpen waarin jullie verzeild zijn geraakt. 

  Geplaatst op 08 juni 2011

Recht op de lippen...

Gewoontes zijn gemakkelijk. Het helpt ons om onze dagelijkse dingen te doen, zonder hierover te hoeven nadenken. Hij doet de tuin, zij doet de was. Hij speelt met de kinderen, zij brengt ze naar school. Hij doet de financiën, zij onderhoudt de sociale contacten. Eén keer per twee weken ligt hij boven, zij onder. Allebei zijn ze tevreden. Totdat…ze elkaar teveel als een gegeven gaan zien. Zij ziet zijn leuke krullen niet meer, waar ze ooit zo verliefd op was. Hij vindt, de laatste tijd, haar giechelende preutsheid maar aanstellerij.

Als we niet oppassen, dan wordt dit de doodsteek voor onze relatie. Het spontane van de eerste jaren van onze relatie gaat ervan af. Misschien zien we elkaar als maatjes, in plaats van lovers. Dit betekent dat we moeten gaan werken voor onze relatie! En dat is een tegenvaller, want zo hadden we het toch niet bedacht toen we samen aan de relatie begonnen…het leek allemaal vanzelf te gaan…

Wie begint?

Om onze relatie inspirerend en intiem te houden moeten we elkaar blijven uitdagen en verrassen. Maar ja…wie begint hiermee? Want zij heeft de vorige keer (twee jaar geleden) een weekendje uit geregeld en hij heeft daarna niets spontaans gedaan. Waarop hij zegt dat als hij iets spontaans doet, zij toch kritiek heeft op hem.

Laat je hierdoor niet uit het veld slaan! Breng de spontaniteit en humor terug in jouw relatie! Ik zal je op weg helpen. Ga minimaal één keer per dag naar je partner. Trek zijn of haar aandacht en zorg ervoor dat je oogcontact hebt voor minimaal één seconde. Geef je partner dan een kus recht op de lippen…zeg niets en ga glimlachend weg. Als je partner vraagt wat er is, zeg je alleen maar: “Ik vind je een lekker ding en geniet van ons oogcontact.” Succes!

Aan te bevelen boek

De Innerlijke Criticus Ontmaskerd

Hal en Sidra Stone geven in dit boek duidelijk weer hoe het komt dat we soms aan onszelf twijfelen. Een kritische innerlijke stem wijst ons voortdurend op onze fouten en tekortkomingen. De uitdaging voor ons is om van deze stem een bondgenoot te maken, voordat hij onze ergste vijand wordt. 

Het beste boek van de Stones, vinden wij.

ISBN - 9789072455260.  

Geplaatst op 17 april 2011

Na-apen of afkeren? 

Een aantal jaren geleden was er een engelse minister, sorry ik ben de naam vergeten, die allerlei strenge regels opstelde om het drugsgebruik tegen te gaan. Wat bleek later; zijn eigen zoon was zwaar aan de drugs…..

Vreemd? Nee…zo logisch als wat…

Voor kinderen zijn er, onbewust, twee manieren om te groeien naar volwassenheid. De eerste manier is het na-apen van papa en mama. We geven onze kinderen allerlei normen en waarden mee over hoe wij zelf vinden dat we in het leven behoren te staan. We keuren gedrag wat ons aan hen bevalt goed, en corrigeren gedrag wat ons niet bevalt. Als we dit subtiel aanpakken dan gaan onze kinderen inderdaad op ons lijken. Dit horen we ons dan zelf ook vol trots, als een aap die op z’n borst slaat, zeggen; “Ja, ja, dat heeft ie van mij!”

Nooit zoals pap of mam...

De tweede manier is dat kinderen zich afkeren van ons. Als we tijdens de opvoeding teveel vasthouden aan onze eigen normen en waarden, dan laten onze kinderen veelal het tegenovergestelde gedrag van onszelf zien. Kinderen die te weinig ruimte krijgen voor hun eigen mening en behoeften, keren zich van ons af. Ze voelen zich gekwetst en afgewezen en nemen zich voor om nooit te worden zoals pap of mam. De vol zelfvertrouwen en strenge vader krijgt zodoende opstandige kinderen of kinderen met faalangst. De perfectionistische moeder krijgt dochters die hun kamer nooit opruimen. De vrijgevige, liefdevolle ouders met zachte aanpak krijgen egoïstische kinderen. Hardwerkende, afgestudeerde ouders die eisen dat hun kinderen gaan studeren krijgen luie kinderen. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

En weet je wat de paradox is? Onze goedbedoelde aanpak, waarmee we het beste voor onze kinderen willen en onze liefde tonen, werkt averechts. In het ergste geval krijgen de kinderen een hekel aan ons en andersom.

De kunst voor ons als ouders is dan ook om een goede balans te vinden tussen consequent zijn en ruimte geven. En waaraan merken we dat ons dat lukt?

Doordat de kinderen ons beginnen na te apen: "…Oe..oe..oe…."